Z Brain-wiki
Skocz do: nawigacja, szukaj


AS/ Estymacja widma na podstawie Transformaty Fouriera

Dyskretna Transformata Fouriera (DFT)

W praktycznych zastosowaniach mamy do czynienia z sygnałami próbkowanymi o skończonej długości. Transformata Fouriera działająca na takich sygnałach nazywana jest Dyskretną Transformatą Fouriera, a algorytm najczęściej wykorzystywany do jej obliczania to szybka trasnsformata Fouriera (fast Fourier transform FFT). Formułę na współczynniki transformaty Fouriera można otrzymać z szeregu Fouriera. Załóżmy, że sygnał który chcemy przetransformować składa się z N próbek.

 s =\{ s[0],\dots,s[n],\dots s[N-1]\}

i próbki pobierane były co T_s sekund. Zakładamy, że analizowany sygnał s to jeden okres nieskończonego sygnału o okresie T=N\cdot T_s. Wprowadźmy oznaczenie:

s[n]=s(n T_s).

Przepiszmy wzór na współczynniki szeregu Fouriera

c_{n} = \frac{1}{T}\int_{0}^{T} s(t) e^\frac{2\pi i n t}{T} d t

Ponieważ sygnał jest teraz dyskretny, całka zamieni się na sumę pól prostokątów o bokach równych wartości funkcji podcałkowej w zadanych punktach x(nT_s)e^{(2i{\pi}knT_s/T)} i odległości między punktami T_s:

 \hat{s}[k] = \frac{1}{NT_s}\sum_{n=0}^{N-1}s(nT_s)e^{2i\pi\frac{knT_s}{NT_s}} \; T_s = \frac{1}{N}\sum_{n=0}^{N-1}s[n]e^{2i{\pi}\frac{kn}{N}}

Praktyczna estymacja widma Fourierowskiego sygnałów

Dla sygnałów dyskretnych obliczamy Dyskretną Transformatę Fouriera (omawianą też szerzej na ćwiczeniach). Kwadrat jej modułu to inaczej periodogram, czyli estymata gęstości widmowej mocy dla sygnałów dyskretnych.

Sygnały z którymi mamy do czynienia w praktyce są nie tylko dyskretne, ale też skończone. Obliczanie transformaty Fouriera dla skończonego odcinka niesie ze sobą dodatkowe komplikacje. Znamy wartości sygnału s[n] dla i=1\ldots N. Odpowiada to iloczynowi sygnału \left\{s[n]\right\}_{n\in\mathbb{Z}} z oknem prostokątnym w_p[k]:

 w_p[k]=\left\{\begin{array}{rl}1 & \mathrm{dla} \;k=1 .. N\\0 & \mathrm{dla} \;k<0 \vee k>N\\\end{array}\right.

W efekcie (patrz twierdzenie o splocie) otrzymujemy splot transformaty Fouriera sygnału (nieskończonego) z transformatą Fouriera okna \hat{w}_p[k]. Na przykład dla okna prostokątnego będzie to funkcja postaci sin(x)/x, która może wprowadzić w widmie sztuczne oscylacje, które mylnie możemy zidentyfikować z pikami widma. Dlatego w praktyce stosujemy okna o łagodniejszym przebiegu transformaty Fouriera. Czyli:

  1. Obliczamy iloczyn sygnału s[n] z wybranym oknem w[n], dopasowanym do jego rozmiaru
  2. Obliczamy periodogram sygnału s[n] w[n]


W ogólnym rzypadku, biorąc pod uwagę normalizację okna

w[n] = \frac{1}{\sqrt{\sum_{n=0}^{N-1} (w[n])^2}}w[n]


dostajemy widmo mocy sygnału okienkowanego:

P[k] = \frac{1}{\sum_{n=0}^{N-1} (w[n])^2}  \left|\sum_{n=0}^{N-1} s[n]w[n] e^{i\frac{2 \pi }{N} k n}\right|^2

Przy założeniu stacjonarności sygnału możemy obliczyć widmo testowaną na ćwiczeniach metodą Welcha, według której dzielimy sygnał na zachodzące na siebie odcinki, każdy odcinek mnożymy przez okno w[n] po czy otrzymane widma uśredniamy. W ten sposób dla każdej częstości mamy po kilka estymat mocy widmowej, wyliczonych z kolejnych odcinków, co pozwala na oszacowanie błędu estymaty.